Suki Media

     กระแสเปลี่ยนชื่อประเทศจาก “ไทย” มาเป็น “สยาม” ยังไม่ชัดเจนว่าจะทำได้ในรัฐบาลนี้จริงหรือไม่ แม้ ศ.ดร.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จะเรียกร้องเรื่องนี้มานมนานก็ตาม เนื่องจากฝ่ายปกครองทุกยุคทุกสมัย อาจยังไม่เห็นเหตุผลที่เหมาะสมและหนักแน่นเพียงพอที่จะเปลี่ยนชื่อก็เป็นได้
     อาจารย์ชาญวิทย์ ยกเหตุผลเรื่องชาติพันธุ์ ภาษา และอัตลักษณ์วัฒนธรรม ที่มีอยู่หลากหลายในผืนแผ่นดินแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นไทย ลาว อีสาน มอญ เขมร แต้จิ๋ว ไหหลำ กวางตุ้ง จาม ชวา มลายู มอร์แกน ฮ่อ ไทยทำ ผู้ไท เวียด ลัวะ ม้ง กะเหรี่ยง มูเซอ อาข่า แขก ฯลฯ จึงเห็นว่าไม่เป็นธรรมที่จะเรียกนามแผ่นดินนี้ว่า “ไทย” อันเป็นเพียงชื่อชาติพันธุ์เดียวในอีกหลายสิบชาติพันธุ์
     เพราะฉะนั้น เพื่อการยอมรับในความหลากหลายทางเชื้อชาติ ภาษา และอัตลักษณ์วัฒนธรรม ภายใต้หลักการสมานฉันท์ จึงเห็นว่าควรจะเปลี่ยนชื่อประเทศกลับไปเป็น “สยาม” สืบไป
     หากดูกันตามประวัติศาสตร์แล้ว ชื่อ “สยาม” [...]

     เพราะข่าวเกี่ยวกับเว็บ youtube โดนบล็อค และเพราะผมเขียนในบทความที่แล้วว่า youtube อ่านออกเสียงเป็น ยูทิวบ์ ไม่ใช่ ยูทูบ ยูทูป ยูทู้บ หรือยูทูเบะ หรืออะไรก็แล้วแต่ เลยเป็นประเด็นขึ้นมาว่าตกลงคำนี้ออกเสียงว่าอย่างไร ซึ่งผมเห็นว่าเป็นสิ่งที่ดีครับที่เกิดเป็นประเด็นให้ได้พูดคุยถกกันในเรื่องที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อไป
     ก่อนอื่น ต้องขอออกตัวว่าผมไม่ใช่นักภาษาศาสตร์ ไม่ได้จบอักษรศาสตร์ ไม่ได้เป็นครูภาษาอังกฤษ ไม่ใช่ลูกครึ่ง ไม่ใช่ฝรั่ง ไม่ใช่ราชบัณฑิต ไม่ใช่บุคคลใดๆ ที่อยู่ในแวดวงภาษาเลย ผมเพียงแต่เคยร่ำเรียนและทำงานอยู่ในสหรัฐอเมริกามาเกือบ 4 ปีเท่านั้นเอง
     เพราะฉะนั้น สิ่งที่ผมจะอธิบายต่อจากนี้ จึงมาจากประสบการณ์ส่วนตัว บวกกับการศึกษาหาข้อมูลเพิ่มเติม ด้วยปัญญาที่มีอยู่อย่างจำกัด หากใครเห็นด้วยหรือไม่ประการใด ก็ไม่เป็นไรครับ เพราะสโลแกนของ blog ผมก็เขียนไว้ทนโท่แล้วว่า “โปรดใช้วิจารณญาณขณะอ่าน และจินตนาการขณะชม”
     ถ้าจะให้ดีก็ควรปฏิบัติตามคำสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในบท “กาลามสูตร” ก็จะเป็นการดีอย่างยิ่ง นั่นคือพระองค์สอนมิให้เชื่อใน 10 ประการ ไว้จะมาเล่ารายละเอียดให้ฟังครับ

     เอาเป็นว่าเข้าเรื่องดีกว่า
     ปกติภาษาในแต่ละภาษามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของมันเอง โดยมีส่วนประกอบมากมาย หลักๆ ก็คือ พยัญชนะและสระ แต่บางภาษาก็มีส่วนเพิ่มเข้ามา เช่น [...]

     ผมเพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่ครับ ไปทำข่าวการประชุมรัฐมนตรีคลังอาเซียน ครั้งที่ 11 มา แต่ไม่ได้จะมาเล่าถึงรายละเอียดการประชุม หรือไม่ได้จะมาเล่าถึงสภาวะอากาศที่เชียงใหม่หรอกครับ แต่มีเรื่องระหว่างทางมาเล่าสู่กันฟังเช่นเคย
     ในระหว่างที่เดินทางกลับกรุงเทพฯ ผมได้มีโอกาสพูดคุยกับน้องนักข่าวคนหนึ่งถึงเรื่องราวที่ค่อนข้างจะหมิ่นเหม่และกำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้
     น้องคนนี้บอกว่า เธอเข้าไปอ่านใน blog ผมบ่อยๆ และเห็นว่าผมค่อนข้างจะเป็นคน conservative พอสมควร เนื่องจากบทความที่เขียนดูจะปกป้องสถาบันเบื้องสูงอยู่ในที
     ผมจึงถามกลับไปว่า แล้วเธอล่ะคิดอย่างไร เป็นลักษณะหัวก้าวหน้าใช่ไหม เหมือนกับสิ่งที่อาจารย์ท่านหนึ่ง นามย่อว่า ส. เคยพูดถึงหรือเปล่า เธอตอบว่าไม่เชิง แต่คิดว่าทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน
     หลายคนอาจไม่เคยได้รับรู้มาก่อนว่าอาจารย์ท่านนั้น เคยพูดว่าอะไรมาก่อน แต่ผมพอจะอธิบายสรุปคร่าวๆ ได้เท่านั้นครับว่า “การที่จะให้สถาบันใดๆ ยั่งยืน ควรต้องเปิดกว้างให้มีการวิพากษ์วิจารณ์ได้”
     ผมบอกน้องว่า ผมไม่ใช่เป็นคน conservative อะไรนัก เพียงแต่มันมีเรื่องของศรัทธาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นอกเหนือจากเหตุผลที่ผมเขียนไปแล้วในบทความต่างๆ
     “ก็เห็นด้วยนะคะที่หลายคนก็ศรัทธา แต่เราก็ควรเปิดกว้างให้มีการพูดถึงกัน เพราะถ้ายิ่งปกปิด คนก็ยิ่งอยากรู้ และต่อให้รู้อะไรที่ไม่น่าพอใจ คนที่ยังศรัทธาจริงๆ ก็น่าจะยังศรัทธาอยู่” เธอว่าอย่างนั้น
     พร้อมกันนั้น เธอยังขอความเห็นผมในเรื่องการที่กระทรวงไอซีทีปิดเว็บไซต์ youtube (อ่านว่า ยูทิวบ์ นะครับ ไม่ใช่ [...]

     วันนี้หยุดอยู่บ้านครับ ไม่ได้ไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ได้ไปไหนทั้งสิ้น เพราะได้หยุดชดเชยที่ไปทำงานในช่วงวันหยุดที่ผ่านมา เลยมีโอกาสนอนอย่างเต็มที่เสียทีหลังจากนอนดึกตื่นเช้ามาหลายวันแล้ว
   หลายคนอาจสงสัยว่าโดยปกติคนทำงานข่าวโทรทัศน์บริหารเวลากันอย่างไร ผมก็เลยถือโอกาสนี้เล่าสู่กันฟัง โดยยกตัวอย่างจากตารางเวลาของตัวผมเองแล้วกันนะครับ สำหรับคนอื่นก็จะแตกต่างออกไปตามภาระหน้าที่และความรับผิดชอบ
     สำหรับตัวผมแล้ว หลังจากที่บอกเลิกการทำรายการไปหนึ่งรายการ ทีแรกก็นึกว่าจะมีภาระหน้าที่เบาบางลงไป แต่จริงๆ หาเป็นเช่นนั้นไม่ ก็กลับมีงานเพิ่มขึ้นมาแทนที่ ซึ่งจะบอกปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะงานนี้ผมอยากทำ
     โดยในทุกวันจันทร์ พุธ และพฤหัสบดี ผมจะต้องลุกจากที่นอนเวลาประมาณ 04:00 น. เพื่ออาบน้ำ แต่งตัว และไปถึงที่ทำงานในเวลา 05:00 น. หากไม่ได้หาอะไรรองท้องจากที่บ้านมา ก็ต้องแวะซื้อของกินเบาๆ ประทังหิวในระหว่างเตรียมตัวเข้ารายการตอน 06:00 น.
     ในช่วงเวลา 1 ชั่วโมง คือจาก 05:00-06:00 น. ผมจะต้องอ่านหนังสือพิมพ์ 7-10 ฉบับ และเตรียมข้อมูลอื่นๆ เพิ่มเติม รวมถึงต้องแต่งหน้าและทำผมเอง เนื่องจากไม่มีช่างแต่งหน้าคนไหนแหกขี้ตามาทำงานพร้อมทีมงานรายการเช้าๆ แบบนี้
     รายการนี้มีชื่อว่า “ห้องข่าวรับอรุณ” เริ่มออกอากาศเวลา 06:00-07:30 น. หากวันไหนพิธีกรร่วมไม่มาด้วยเหตุฉุกเฉินใดๆ ก็ตาม [...]

     ขอแสดงความยินดีกับเหล่าพนักงานไอทีวี ที่เปลี่ยนผ่านมาเป็นพนักงาน ทีไอทีวี (TITV) อย่างต่อเนื่องแบบสุขสมอารมณ์หมายครับ เช้าวันใหม่กับสถานีโทรทัศน์ช่องใหม่เอี่ยมอย่างนี้ ก็ต้องขอกล่าวต้อนรับ “น้องใหม่” ด้วยเช่นกัน
     ถึงแม้คนข่าวเหล่านี้จะเป็นเหล้าเก่าในขวดใหม่ แต่หากจะเปรียบไปแล้วก็ไม่ต่างกับ “เด็กซิ่ว” ที่ไม่ตั้งใจเรียนหรือเรียนไม่ถึงเกณฑ์ จะเนื่องด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครองไม่เอาใจใส่ หรือเด็กมันไม่ตั้งใจเรียนเอง ก็สุดจะพรรณนา
     เอาเป็นว่าตอนนี้ขึ้นปี 1 ใหม่อีกครั้ง ผมขอฝากคำแนะนำในฐานะรุ่นพี่ไว้สักนิด ถึงแม้จะรู้ว่าคนข่าวเหล่านี้หลายคนมีประสบการณ์มากกว่า แต่ “เด็กซิ่ว” ก็คือ “เด็กซิ่ว” เข้ามาเป็นน้องปี 1 ก็ต้องฟังคำแนะนำของรุ่นพี่ ถูกไหมครับ
     ไม่ต้องกังวลหรอก ผมไม่ใช่พวกรุ่นพี่ที่ชอบว้าก บ้าอำนาจ หรือเผด็จการ แต่ผมและเพื่อนรุ่นพี่คนอื่นๆ จะคอยแนะนำน้องใหม่คนนี้ ให้เดินอยู่ในลู่ในทางอันดีและถูกต้อง แม้จะยังไม่รู้อนาคตว่าผู้ปกครองคนใหม่ของคุณจะเป็นอย่างไรก็ตาม
     ข้อแรก อย่าเพิ่งดีใจกับการเอ็นท์ติด เพราะการก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นแค่ “จุดเริ่มต้น” เท่านั้น ที่ผ่านมาเด็กปี 1 มักจะฉลองกันอย่างสุขีเกินเหตุ หลังจากหน้าดำคร่ำเครียดและเกร็งกันตัวโก่งในช่วงประกาศผลเอ็นทรานซ์ แต่อย่าลืมว่าอนาคตยังอีกยาวไกลครับ ขณะนี้ยังเป็นลูกผีลูกคนอยู่ และกว่าจะสอบผ่านในแต่ละภาค แต่ละชั้นปี รวมทั้งยังต้องก้าวไปสู่โลกแห่งการทำงานจริงอีกด้วย หนทางและขวากหนามจึงยากลำบากกว่าที่คิด เพราะฉะนั้นถามตัวคุณเองก่อนว่า…
     [...]

     เห็นสื่อต่างๆ นำเสนอข่าวพนักงานไอทีวีหลายคน ร่ำไห้ต่อการจากไปของสถานีข่าวไอทีวี ก็อดสะท้อนใจไม่ได้ ใจหนึ่งก็สงสาร ใจหนึ่งก็…
     …เอาเถอะ ผมไม่อยากซ้ำเติมไม้ล้ม
     อย่างที่ผมเขียนถึงไอทีวีมาหลายครั้งแล้ว ทั้ง “itv สื่อเพื่อประชาชน…หรือเพื่อตัวเอง“, “ทีวีโสโครก” และ “สปน.ไม่พอเพียง” เขียนจนกระทั่งคนรู้จักบอกว่า “อกหักจากไอทีวีมาหรือไง” หรือ “สมัครงานแล้วเขาไม่รับหรือไง” หรือ “อิจฉาค่าตอบแทนเขาล่ะสิ” ฯลฯ ก็เป็นซะอย่างนั้นไป
     ใน blog ของ oknation ก็มีคนเขียนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกันเยอะแยะ ใครเข้ามาก็คงบอกว่าหาอ่านเรื่องอื่นได้ยากเหลือเกิน คลิกไปตรงไหนก็เจอแต่เรื่องไอทีวี ส่วนใครจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกับบทความใด ก็มีให้เลือกอ่านได้ทั้งนั้น
     คนเข้าข้างพนักงานไอทีวีก็เยอะ คนเข้าข้างรัฐบาลก็แยะ ผมเชื่อว่าทุกคนคงหาอ่านข้อมูลกันได้แบบละเอียดยิบจากสื่อและ blog ต่างๆ ได้เต็มที่อยู่แล้ว อาจจะล้นจนบางคนเบื่อด้วยซ้ำ แต่สำหรับ blog นี้ ผมอยากให้คนไอทีวีเข้ามาอ่านบ้าง เพราะคุณคือคนที่สมควรได้รับรู้ความคิดอื่นบ้าง
     ผมจะไม่พูดเรื่องเดิมๆ อีกแล้ว เพราะเขียนมามากแล้วอย่างที่บอกข้างต้น แต่อยากจะบอกถึงเรื่องราวถัดจากนี้ไปว่าคนไอทีวีควรทำอย่างไร
     วันนี้ไอทีวีจบไปแล้ว ยอมรับเสียเถอะ แม้จะไปร้องศาลปกครองให้คุ้มครองชั่วคราว มันก็ไม่สามารถเรียกไอทีวีกลับคืนมาได้ พนักงานอาจเถียงว่าไม่ได้ต้องการเรียกร้องให้ไอทีวีกลับคืนมา แต่ต้องการให้ไอทีวีออกอากาศต่อในช่วงเปลี่ยนผ่าน [...]

     เมื่อวานไปบริจาคเลือดมาครับ สภากาชาดไทยตั้งโต๊ะรับบริจาคในงาน “กินดีอยู่ดีอย่างพอเพียง ครั้งที่ 1″ ที่เนชั่นทาวเวอร์ ผมเลยมีโอกาสได้ทำทานอีกครั้ง พร้อมกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์หลายต่อหลายคน (มีคนไปเข้าแถวรอบริจาคเยอะพอควรครับ)
     ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ถ้าจำไม่ผิดเป็นครั้งที่ 4 แล้วที่ได้สละเลือดให้ผู้อื่น โดยครั้งนี้บริจาคไปเกือบครึ่งลิตร หรือ 400 cc ไม่รู้ว่าเยอะหรือน้อย กะว่าหมอคงวินิจฉัยเองว่าควรจะเป็นเท่าไหร่ เราก็เพียงแต่ทำไปตามกระบวนการเท่านั้น ใครที่ยังไม่เคยบริจาค ผมแนะนำให้ลองครับ เดี๋ยวท้ายๆ ผมจะเล่าถึงประโยชน์ของการบริจาคโลหิตให้ได้ทราบกัน ตอนนี้เอาขั้นตอนเบื้องต้นสำหรับผู้บริจาคมือใหม่กันก่อน จะได้ไม่เคอะเขินเวลาตัดสินใจไปสละเลือด
     ก่อนอื่นต้องเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ คือ นอนให้เพียงพอ อย่านอนเกินเที่ยงคืนและนอนไม่น้อยกว่า 6 ชั่วโมง รวมทั้งกินข้าวกินปลาให้ครบมื้อ อย่าอดอาหารก่อนบริจาค ที่สำคัญต้องดื่มน้ำให้เพียงพอด้วย
     ที่โต๊ะลงทะเบียน จะมีใบลงทะเบียนสีขาวและสีเขียว สีขาวสำหรับมือใหม่ที่ไม่เคยบริจาคมาก่อน ส่วนสีเขียวสำหรับผู้ที่เคยบริจาคมาแล้ว จากนั้นก็กรอกข้อมูลให้เรียบร้อย ข้อมูลที่กรอกต้องเป็นความจริงนะครับ อย่ามั่ว อย่าชุ่ย เพราะสิ่งที่เขาถามเป็นข้อมูลสำคัญในการนำเลือดของคุณไปให้ผู้อื่น หากคุณโกหกก็อาจจะเป็นอันตรายต่อผู้ที่รับเลือดของคุณได้
     แน่นอนว่าเขามีข้อห้ามหลายประการทีเดียว ที่จะไม่อนุญาตให้คุณบริจาคเลือดได้ เช่น มีโรคทางเพศสัมพันธ์ เป็นไวรัสตับอักเสบ เพิ่งไปทำฟันหรือผ่าตัดมา อายุต่ำกว่า 17 ปี หรือเกิน 60 [...]

     เพิ่งกลับจากตรังมาครับ ได้ไปร่วมงานวิวาห์ใต้สมุทรที่หาดปากเมง เมื่อวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 11 แล้วที่มีคู่บ่าวสาวมาจดทะเบียนกันใต้ท้องทะเล แต่ปีนี้พิเศษตรงที่มีคู่บ่าวสาวมาร่วมงานมากถึง 80 คู่ทีเดียว เพราะเป็นการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเจริญพระชนมายุครบ 80 พรรษา

     งานนี้คึกคักทีเดียว คู่บ่าวสาวมีทั้งวัยเอ๊าะๆ จนถึงวัยกลางคนปลายๆ เลยครับ บางคู่จูงลูกมาร่วมงานด้วยก็มี และก็มีบางคู่ที่ดูเหมือนไม่ใช่บ่าวสาว แต่เหมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่า มาร่วมสนุกในกิจกรรมที่ทางจังหวัดตรังเขาจัดขึ้นในปีนี้เช่นกัน แปลกดีครับ
     วันแรก (13 ก.พ.) คู่บ่าวสาวเดินเรียงแถวลงจากรถ เพื่อเตรียมเข้าขบวนพาเหรดที่ศาลากลางจังหวัดตรัง

     ในระหว่างที่บ่าวสาวเดินพาเหรด ก็มีเด็กนักเรียน ชาวบ้าน และสื่อมวลชนมากมาย มารอดูและโบกธงต้อนรับด้วย เหมือนกับต้อนรับนักกีฬาโอลิมปิคเลยครับ

     แถวยาวเหยียดขนาดไหนก็ลองดูจินตนาการดูเอานะครับ

     วันรุ่งขึ้น (14 ก.พ.) ก็เป็นวันที่จัดพิธีจดทะเบียนใต้สมุทร บ่าวสาวทุกคู่จะมารวมกันที่หาดปากเมงเพื่อนั่งเรือออกจากชายฝั่งไปประมาณ 7 กิโลเมตร ไปดำน้ำยังจุดที่จัดไว้ และมีการถ่ายทอดสดจากใต้น้ำมาให้ชมกันด้วย

     สำหรับคู่บ่าวสาวที่ดำน้ำไม่เป็น ก็จะพายเรือไปจดทะเบียนกันกลางทะเลครับ

     วิวทิวทัศน์ระหว่างนั่งเรือไปจุดดำน้ำ สวยงามตระการตาจริงๆ ครับ

     เจ้าสาวกำลังเตรียมโดดน้ำตามเจ้าบ่าวไป

     บ่าวสาวแต่ละคนจะมีครูฝึกคอยดูแลตลอดการดำน้ำด้วยเพื่อความปลอดภัย แม้บางคู่จะมีประสบการณ์การดำน้ำมานานก็ตาม

     และตอนค่ำก็มีงานจัดเลี้ยงกันริมชายหาดราชมงคลฯ บรรยากาศสวยงามและโรแมนติคสุดๆ ครับ [...]