หายหัวจากกรุงเทพฯ ไป 2-3 วันครับ ไปพักสมองกับครอบครัวที่จันทบุรี เพิ่งกลับมาวันนี้เอง และก็เช่นเคยครับ ไม่มีเรื่องไปเที่ยวมาเล่าให้ฟัง แต่มีเรื่องที่ “คิด” ระหว่างทางมาฝากกันตามสไตล์ครับ

     มันเป็นความคิดที่เกิดขึ้นมาได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว และยังหยุดคิดไม่ได้เสียที แม้กระทั่งเอาตัวเองไปอยู่ไกลๆ จากบรรยากาศเดิมๆ ก็ยังคงคิดอยู่ไม่ยอมปล่อย

     บอกตามตรง ผมมีอาการเบื่อข่าวมาระยะหนึ่งแล้วครับ ไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร รู้แต่เพียงว่ามันไม่อยากรับรู้ข่าวสารความเป็นไปของอะไรเลย

     บางวันไม่อยากเปิดทีวีดูข่าว ไม่อยากอ่านหนังสือพิมพ์ ไม่อยากฟังข่าววิทยุ

     ผมเข้าใจเอาเองว่า อุปมาเหมือนคนกินข้าว กินเข้าไปมากๆ มันก็ต้องอิ่มเข้าสักวัน แต่เดี๋ยวสักพักก็คงหิวขึ้นมาใหม่ วนเวียนกันอยู่อย่างนี้เป็นวัฏจักร

     ตอนนี้ผมชักเริ่มอิ่ม แม้จะรู้ว่าอีกหน่อยคงหิว แต่ตอนนี้กินไม่ค่อยลงจริงๆ

     น่าเสียดายที่คนเราไม่รู้จักวิธีการทำให้ตัวเองหิวหรืออิ่มได้ตลอดเวลา

     น่าเสียดายจริงๆ

     ผมเพิ่งได้รับอีเมลฉบับหนึ่ง บอกเล่าถึงเรื่องราวการหาความสุขอย่างง่ายๆ ที่ไม่ต้องไปไขว่คว้าจากที่ไหนไกล…

     …แต่หาได้ใกล้ๆ จากใจเรานี่เอง

     เป็นเรื่องเล่าของคุณปู่วัย 90 ปีคนหนึ่ง ที่เพิ่งสูญเสียภรรยาอันเป็นที่รักไปไม่นานมานี้ ด้วยความที่เขาไม่อยากอยู่ตัวคนเดียวในบ้านหลังโต เขาจึงตัดสินใจย้ายตัวเองไปอยู่บ้านพักคนชราแทน

     ระหว่างที่คุณปู่กำลังนั่งรอพนักงานจัดห้องให้เรียบร้อย เพื่อต้อนรับการเข้ามาอยู่ในวันแรก คุณปู่ก็มองไปรอบตัวบ้านด้วยรอยยิ้มบางๆ

     ทันทีที่พนักงานจัดห้องเสร็จ ก็พาคุณปู่เข้าไปชม

     “เป็นยังไงบ้างครับคุณปู่ พออยู่ได้นะครับ ผ้าม่านตรงนั้น…ผมใช้ผ้าปูที่นอนมาติดแทน คงไม่เป็นอะไรนะครับ”

     “ห้องสวยมาก พ่อหนุ่ม สวยจริงๆ” บนใบหน้าของคุณปู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับเด็ก 8 ขวบ ได้ของเล่นชิ้นใหม่

     “เอ่อ…เรายังดูไม่ทั่วเลยนะครับ ยังมีอีกหลายจุดที่ผมกำลังจะพาคุณปู่ไปดู เผื่อมีอะไรต้องปรับแก้ ผมจะได้บอกช่างให้แก้ทันที” พนักงานรีบอธิบาย

     “ไม่ต้องแล้วล่ะ” คุณปู่ยกมือห้าม

     “อ้าว…”

     “แค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้ว ห้องมันจะสวยหรือไม่ มันไม่ได้อยู่ที่เฟอร์นิเจอร์ การตกแต่ง หรืออะไรเลย มันอยู่ที่ใจต่างหาก ที่ตัดสินว่าจะมีความสุขกับมันหรือไม่”

     พนักงานมองหน้าชายวัย 90 ปี ด้วยความฉงน พร้อมกับถามว่า

     “แต่คุณปู่เพิ่งจะเสียภรรยาไป ถ้าอยู่ในห้องที่ไม่ถูกใจ ก็จะยิ่งทำให้ชีวิตหดหู่เข้าไปใหญ่นะครับ”

     “เธอรู้อะไรไหม พ่อหนุ่ม”

     “ครับ”

     “ทุกวันที่ฉันตื่นขึ้นมา ฉันเลือกได้ว่าจะนอนอยู่บนเตียงแบบหมดอาลัยตายอยาก ที่สุขภาพร่างการไม่แข็งแรง หรือจะลุกขึ้นมาพร้อมกับคิดเสียว่า…ดีเหลือเกินที่อวัยวะต่างๆ ยังพอทำงานได้จนทุกวันนี้”

     “อยากให้เธอจำเอาไว้นะว่า…ทุกๆ วันที่ผ่านไป เหมือนเป็นของขวัญในชีวิต ทุกๆ วันที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันจะให้ความสำคัญกับวันใหม่เสมอ ให้ความสำคัญกับการเก็บเกี่ยวความสุขและความทรงจำดีๆ ใส่ชีวิตเอาไว้ทุกๆ วัน”

     “เพราะชีวิตคนเราก็เหมือนบัญชีธนาคาร ที่สามารถถอนความสุขในวันเก่าๆ มาใช้ได้ในบั้นปลายของชีวิต เพราะฉะนั้น…อย่าปล่อยให้เวลาหลุดลอยไปโดยไม่มีความสุขกับมันนะ”

     “เราเลือกได้ด้วยตัวของเราเอง ว่าจะมีความสุขกับสิ่งใดหรือไม่…จำเอาไว้นะ”

     “ครับ”

     ผมรับคำของคุณปู่ เกือบจะพร้อมๆ กับพนักงานบ้านพักคนชราคนนั้นเลยทีเดียว